KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2010/10750 E., 2010/13313 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Ekim 2010
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
264 kelime·1 dk okuma
Dava, iş kazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkindir.
Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, taraflarca temyiz edilmesi üzerine, davacı Kurum ve davalılardan ...... vekillerinin temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
1-Hüküm İş Mahkemesinden verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8. maddesi hükmüne göre ise; İş Mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların, 8 gün içinde temyiz olunması gerekir.
Hüküm 17.11.2008 tarihinde davalılardan ..... yöntemince tebliğ edilmiş, temyiz ise 26.11.2008 tarihinde vuku bulmuştur. Şu duruma göre anılan davalının temyizi yönünden 8 günlük temyiz süresi geçmiştir.
O halde, 01.06.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da göz önünde tutularak, davalılardan ....... vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden REDDİNE;
2-Davacı Kurum ve davalılardan ..... vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;
Mahkemenin, kısa kararda ve hükmün gerekçesinde davalıların kusurlarını, doğru şekilde (%50+%50=) %100 olarak belirtmesine rağmen, hüküm fıkrasında, davalının %60, işçinin %40 kusurlu olarak yazılmış olması; Yine, talebe uygun olup, hüküm fıkrasının birinci bendinin ikinci paragrafından ayrı ayrı yazılan toplam 3490,00 TL alacağın, aynı bendin birinci paragrafında hatalı olarak 3.737,75 TL yazılmış olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.
Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2010/10750, K. 2010/13313, 12 Ekim 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama