Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2010/8502 K.2011/17056

Dava, iş kazası sonucu sürekli işgöremez duruma gelen sigortalıya yapılan yardımların tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçeler ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, hükme esas alınan 26.12.2008 tarihli kusur raporunun, 506 sayılı Yasanın 26. maddesinde hüküm altına alınan işveren ve 3.kişilerin kusur sorumluluğu ilkelerine uygun olarak düzenlenmesine göre, davacı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen sair, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir. Mahkemece, anılan maddenin “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasa Mahkemesinin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonucu oluşan hukuki durum dikkate alınarak karar verilmesi isabetli ise de, 11.999,44 TL. tedavi giderinden %70 kusur karşılığı 8399,60 TL.na hükmedilmesi gerekirken, hesaplama hatası sonucu 8306,58 TL.nın hüküm altına alınması, ayrıca, Kurumun harçtan muaf olması nedeniyle, dava açılması esnasında alınmayan başvuru harcından davalının sorumlu bulunduğunun gözetilmemesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.