Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2011/12934 K.2012/23521

Dava, Kurum zararının rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından yasal süresinde temyiz edilmesi üzerine, mahkemece, parasal değer bakımından (miktar itibarıyla) kesin nitelikte kabul edilen karara yönelik temyiz istemi 06.06.2011 tarihinde reddedildikten ve anılan ek karar davacı vekiline 17.06.2011 günü yöntemince tebliğ edildikten sonra, bu kez ek karara karşı 20.06.2011 tarihinde temyiz yoluna başvurulmuş olmakla, temyiz isteğinin yedi günlük yasal süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... Sarıtepe tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) 21.07.2004 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2’nci maddesi, 01.04.2005 günü yürürlüğe giren 5236 sayılı Kanunun 19’uncu maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa eklenen Ek 4’üncü madde düzenlemesi ile Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.02.2005 gün ve 32/85 sayılı kararı kapsamında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427’nci maddesi irdelendiğinde, ilk derece mahkemelerince 2011 yılında verilen kararlar yönünden; tutar veya değeri 1.540,00 TL'yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararların kesin olduğu,

alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda 1.540,00 TL'lik kesinlik sınırının alacağın tamamına göre belirleneceği, alacağın tümü hakkında dava açıldığı takdirde ise, hükümde, asıl istemin kabul edilmeyen bölümü 1.540,00 TL'yi geçmeyen tarafın temyiz hakkının bulunmadığı açıktır.

Belirtilen yasal düzenlemeler karşısında; dava konusu olayda, mahkemece, davalılardan ... yönünden davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verildiği kabul edilen ve reddilen miktar yönünden bu davalı yönünden kesinlik söz konusu olmakla beraber ,davalı ... yönünden reddedilen toplam tutar gözetildiğinde, kararın miktar itibarıyla kesinliğinden söz edilemeyeceği, mahkemece, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 13.01.1988 gün ve 1988/13-586 Esas / 25 Karar sayılı ilamına yanlış anlam yüklenmek suretiyle,06.06.2011 tarihli “temyiz isteminin reddine” ilişkin ek kararının davalı ... yönünden BOZULMASINA;

2-) Davacı vekilinin işin esasına ilişkin temyiz itirazları yönünden;

A)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

B)Davalı hakkında yapılan takip 6183 Sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanunu uyarınca yapılmış olup; anılan kanunu 58 maddesinde yer alan düzenleme uyarınca amme alacağı yönünden yapılan itirazın haksız olması karşısında, itirazın reddine konu olan miktar yönünden amme alacağının %10 zamla tahsil olunacağı belirtilmiş olup, İcra İflas Kanunun 67/2. maddesinde öngörüldüğü şekilde bir kötü niyet tazminatı öngörülmüş değildir. Şu hale göre; 6183 sayılı kanun hükümleri uyarınca yapılan takip nedeniyle, Kurum aleyhine uygulama olanağı bulunmayan 2004 Sayılı İcra İflas Kanunun 67/2. maddesi uyarınca icra inkar tazminatına hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanun’un 30’uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici 3’üncü madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438’inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.