Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2011/5358 K.2012/9824

Dava, silahla kasten öldürülen sigortalının hak sahiplerine Kurumca yapılan yardımların 1479 sayılı Yasanın 63. maddesi gereği tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vasisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalının, kasten adam öldürme suçundan cezalandırılmasına yönelik Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.02.2008 tarih ve 2007/316 Esas ve 2008/16 Karar sayılı kararında; sanığın (davalının) atılı kasten adam öldürme suçunu sigortalıdan kaynaklanan ağır haksız tahrik altında işlediğinden bahisle cezasından 5237 sayılı Yasanın 29. maddesi uyarınca indirim yapılmış, anılan karar Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 21.09.2010 tarih ve 2010/3788 Esas ve 2010/5838 Karar sayılı ilamı ile onanmak suretiyle kesinleşmiştir.

Davanın yasal dayanağı 1479 sayılı yasanın 63. maddesidir.

5237 sayılı Yasanın 29. maddesi haksız tahrik indirimini düzenlemiş olup; anılan madde “haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmi dört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir.” hükmünü içermektedir.

Davalının mahkûmiyetine ilişkin Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin anılan ilamında; davalının, kasten adam öldürme eyleminin cezası sigortalıdan kaynaklanan haksız fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi ile ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasından 18 yıla indirilmiştir.

Mahkemece, davalının tahrik altında suç işlediği ve bu nedenle kusur ve sorumluluk oranının, 1/4 indirim yapılmak suretiyle %75 olduğu sonucuna varılması hatalıdır.

Kurumun rücu hakkının, kanundan doğan kendine özgü ve bağımsız rücu hakkı niteliğinde olması nedeniyle, tahrik indirim hadlerinin Türk Ceza Yasasının 29. maddede, 1/4 ile 3/4 arasında olduğu, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine on sekiz yıldan yirmi dört yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü, asgari hadden ceza verilmesi halinin %75 indirim oranına, üst hadden ceza verilmesi halinin ise, %25 indirim oranına karşılık geldiği, davalı hakkında asgari hadden ceza tayin edildiği gözetilerek, rücu alacağından Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri çerçevesinde aynı oranda indirim yapılmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerekirken, bu yönde bir indirim yapılmaksızın, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.