Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2012/15436 K.2013/8881

Dava, iş kazası nedeniyle, sigortalıya ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ile yapılan tedavi giderinin 5510 Sayılı Yasanın 21/2. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Mahkeme, tedavi giderine yönelik istemin reddine, geçici iş göremezlik ödeneğine yönelik istemin ise yazılı biçimde kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ile davalı işveren belediye avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum avukatı ile davalı işveren belediye avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Sigortalının, 09.11.2008 tarihinde iş kazasına maruz kalmasına, anılan kazanın 5510 sayılı yasanın 13. Maddesinde öngörülen süre içinde ve dava tarihi itibariyle dahi Kuruma bildirilmemiş olmasına, 5510 sayılı yasanın 21/2. Maddesinin.

“İş kazasının, 13. Maddenin 2. Fıkrasının (a) bendinde belirtilen sürede işveren tarafından Kuruma bildirilmemesi halinde, bildirim tarihine kadar geçen süre için sigortalıya ödenecek geçici iş göremezlik ödeneği, Kurumca işverenden tahsil edilir.” Hükmünü içerip, anılan fıkranın tedavi giderini kapsamamasına, davacı Kurum avukatının son celsede davanın sadece 5510 sayılı kanunun 21. Maddesinin 2. Fıkrasına yönelik olup, aynı yasanın 21/1.

Fıkrasına yönelik bir davalarının bulunmadığını beyan etmesine göre, tedavi giderine yönelik istemin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, her ne kadar geçici iş göremezlik ödeneği tutarı dava dilekçesinde 8.803,92 TL gösterilmiş ise de bu tutarın 6.988 TL olduğunun dosya kapsamıyla sabit bulunmasına ve davaya konu tutarın 6.988 TL olduğunun daha sonra Kurumca tavzih edilmesine rağmen, %25 istem karşılığı 1.747 TL geçici iş göremezlik ödeneğinin tahsiline karar verilmesi gerekirken, dilekçedeki tutar esas alınarak yazılı biçimde fazla rücu alacağına hükmedilmesi yerinde görülmemiştir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.