KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2012/16137 E., 2012/15640 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Eylül 2012
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- No
- 23-373
Karar Metni
328 kelime·2 dk okuma
Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.
Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda, davalı ... Teks. Oto Ltd. Şti. yönünden davanın kısmen kabulüne, diğer davalı ... İzmit Makine San Adi Ortaklığı(... İzmit-... İzmit) yönünden davanın reddine karar verilmiştir.
Hükmün, taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir nedeniyle, meydana gelen Kurum zararının tahsili istemine ilişkin olup; davalılar yönünden, iş kazasının meydana gelmesinde, kusurlarının bulunmaması nedeniyle davanın esastan reddine karar verilmiştir. Mahkemece, reddedilen miktar üzerinden hesaplanan tek vekalet ücretinin, her iki davalıya ödenmesine karar verilmiş, böylece, tek vekalet ücretine hükmedilmiştir.
Davalı adi ortaklık yönünden, 3. kişi sıfatıyla 506 sayılı Yasa'nın 26/2. maddesine; diğer davalı yönünden ise, 506 sayılı Yasa'nın 26/1. maddesine dayalı olarak açılan davada; mahkeme tarafından adi ortaklık yönünden kusuru bulunmadığı için davanın reddine, davalı işveren şirket yönünden ise, davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir. Buna göre, her iki davalı yönünden ret sebebi ortak olmadığı için, reddedilen miktarlar üzerinden ayrı ayrı nisbi vekalet ücretine hükmetmek gerekirken, yazılı şekilde tek vekalet ücretine hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.
Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi yollaması ile uygulanmakta olan Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2012/16137, K. 2012/15640, 20 Eylül 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama