KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2012/18483 E., 2013/10325 K.·Karar
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Mayıs 2013
Karar Metni
293 kelime·1 dk okuma
... adına Av. ... ile 1-..., 2-..., 3-İnci ... 4-... adlarına Av. ..., 5-SGK Başkanlığı adına Av. ... aralarındaki dava hakkında ... İş Mahkemesinden verilen 05.07.2012 günlü ve ... Esas, 2012/576 Kararsayılı hükmün temyizen incelenmesi, tarafların vekilleri tarafından istenilmesi üzerine dosyası incelendi, gereği konulup düşünüldü:
Davalılardan ..., ..., ...ve ... avukatının, anılan dört davalı adına 13.07.2012 tarihli temyiz dilekçesi ibraz edildiği, anılan davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmaması nedeniyle, hükmü temyiz eden her davalı adına, ayrı ayrı temyiz karar harcı ve temyiz yoluna başvurma harcı yatırılması gerekirken, tek bir temyiz karar harcı ve temyiz yoluna başvurma harcı ödenerek, harcın eksik alındığı anlaşılmıştır.
“Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.”
Davalılar ..., ..., ... ve ... avukatı olarak Av. ...’a, yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde harç eksikliğinin tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı, hangi müvekkili için yatırılan temyiz karar harcı ve temyiz yoluna başvuru harcından vazgeçtiği açıklattırılarak yöntemince ve yazılı olarak bildirilmelidir.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2012/18483, K. 2013/10325, 14 Mayıs 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama