Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2012/20370 K.2012/24131

Davacı, 01.10.1994-31.12.1994, 01.05.1996-31.12.1997 tarihleri arası ile 01.08.1999 tarihinden itibaren 2926 sayılı Kanun kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti ile 6111 sayılı Kanundan yararlanma hakkının saklı tutulmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne, karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Yargılama giderleri (hüküm tarihinde yürürlükte bulunan) 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 323. maddesinde sayılarak, ğ. bendinde vekâlet ücretine de yer verilmiştir.

29.05.1957 gün ve 4/16 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği üzere, karşı tarafa yüklenmesi gereken ve yargılama giderlerinden olan vekâlet ücretine, diğer yargılama giderlerinde olduğu gibi mahkemece kendiliğinden (re'sen) hükmedilmesi gerekir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2010/10-742 E. 2011/64 K. sayılı 06.04.2011 tarihli kararında da açıklandığı gibi,özel bir sebep bulunmayan hallerde yargılama giderlerinin davada haksız çıkan tarafa yükletilmesi, taraflar kısmen haklı çıkarsa, haklı çıktıkları oranda paylaştırılması gerekir.

Eldeki davada; dava tarihinden bir gün önce Kuruma müracaatı üzerine, Kurum tarafından 01.04.2004-31.12.2004, 01.04.2005-31.12.2005, 01.05.2006 ve devam şeklinde Kurumca davacının Tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak kabul edildiği, davacının müracaatının sonucunu makul bir süre beklemeksizin eldeki davayı açtığı, Mahkemece, Kurumun kabulünde olan sigortalılık sürelerinin dışlanarak davanın kısmen kabulü ile kabul ve red durumuna göre davalı yararına vekalet ücreti ile vekalet ücretine hükmedilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.