Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2012/9361 K.2013/5202

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir. Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. Davacı Kurum, 15.08.2008 tarihinde meydana gelen trafik iş kazası sonucunda vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan kurum zararının 506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesi uyarınca rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davaya konu iş kazasının oluşumunda kurum sigortalısının %100 kusurlu olduğu, olayın davalı şirketin bilgisi dışında gerçekleşmesinden dolayı kusurunun bulunmaması nedeniyle davanın reddildiği anlaşılmakta ise de, Mahkemece aldırılan raporlar olayın oluşumu ve kusur tespiti açısından hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Zira davanın yasal dayanağını oluşturan 506 Sayılı Yasanın 26. Maddesine dayalı davalarda, kusur oranlarının saptanmasında öncelikle, maddi olayın ne şekilde oluştuğunun kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmiş olması gerekir. İhlal edilen mevzuat hükümleri belirlenirken, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkatin neler olduğunun eksiksiz bilinmesinde, kusur raporuna ve dava dosyasına yansıtılmasında yasal zorunluluk vardır.

Davaya konu somut olayda; ... ve köyleri elektrik bakım, yenileme işini ... ‘tan ihale yolu ile üstlenen davalı şirket çalışanı sigortalı, kiralanan ve düz kontak yapılarak çalıştırılan traktörle yanında iki kişi olduğu halde seyir halindeyken dengesini kaybederek devrilmesi sonucu meydana gelen zararlandırıcı iş kazasının meydana geldiği ve sigortalının vefat ettiği anlaşılmış ise de; dosya kapsamına göre öğle yemeği arası veren sigortalı ve iki çalışanın ana şantiyeye gitmek için traktörü vasıta olarak kullanmaları sonucu gelişip gelişmediği, işveren tarafından ana şantiye ile ulaşım ve irtibatın ne şekilde sağlanması gerektiği,

iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığının denetlenmesi, iş sağlığı ve güvenliği eğitimi verilmesi hususlarında değerlendirme bulunmamasına rağmen, olayın bilgisi dışında olması nedeniyle işverenin kusurlu sayılamayacağını bildiren ve hükme esas alınan bilirkişi raporu yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde yeterli değerlendirmeyi içermemektedir.

Mahkemece; davaya konu sigorta olayın meydana geldiği iş kolunda, iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman bilirkilerden, 506 sayılı Kanun’un 26, 4857 sayılı Kanun’un 77, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü’nün 2 ve devamı maddelerine uygun olarak düzenlenmiş kusur raporu alınarak, ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin yeniden, gerçeğe uygun olarak tespiti gerekirken, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.