Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2012/9727 K.2012/8647

Davacı, davalı işverenler yanında 02.09.1981-15.10.1993 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Kesin hüküm, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 237. maddesinde düzenlenen olumsuz dava şartlarından olup, yargılamanın her aşamasında mahkemece resen nazara alınması gereken, kamu düzeniyle ilgili bir usul hukuku kuralıdır. Bir davada kesin hükümden bahsedebilmek için birinci dava ile ikinci davanın müddeabihlerinin (konusunun), dava sebeplerinin (maddi vakıaların) ve taraflarının aynı olması gerekmektedir.

Davacının, Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.09.1996 tarihli 1993/639 Esas, 1996/370 Karar sayılı ilamına konu davada, işverenler yanında 01.03.1980-10.11.1993 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini talep ettiği, davanın ispatlanamadığı gerekçesi ile reddine dair verilen kararın Dairemizin 31.03.1997 tarihli kararı ile onanarak kesinleştiği, kesinleşen dava dosyasının taraflarının, konusunun ve sebebinin eldeki dava dosyası ile aynı olduğu anlaşılmakla, dosyamıza konu talep hakkında kesin hüküm şartlarının mevcut olduğu gözetilerek, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu işin esasına girilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.