Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2013/10382 K.2014/3603

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ... Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dava 01,12.2005 tarihli iş kazasında ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin tahsili istemine ilişkin olup,5510 sayılı Kanunun 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. Maddesidir.

Teselsüle dayanan davalarda; Kurum, sigortalı ya da hak sahiplerine yaptığı sosyal sigorta yardımlarının tümünün tazminini bütün sorumlulardan birlikte veya sorumluların her birinden ayrı ayrı yada sadece birinden istemek hakkına sahiptir. Davacı Kurumun,... mermer San. Ve Tic. A.Ş. hakkında iş bu dava ile birleşen 2012/60 Esas sayılı davayı, Borçlar Kanununun 50 ve 51.maddelerinde yer alan teselsül hükümlerine dayalı olarak açmıştır.

Hükme esas alınan kusur raporunda; zararlandırıcı sigorta olayında sigortalının %20, davalı işverenin %70, şantiye şefi ...’in %5, fenni nezaretçi ....’in %3, Ocak çavuşu ...’in %2 oranında kusurlu bulunduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece; davacı Kurum zararının, rücuan tazminine yönelik davanın yargılaması sonucunda birleşen dava yönünden karar verilirken; kurum zararının %80’i gözetilerek alacağın tahsiline karar verilmesi gerekirken, istem ve kanun gereği olan teselsül hükümlerinin göz ardı edilmesi sonucu, dava dışı ...’in kusur karşılığı oranında işverenin sorumlu olmadığına karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen geçici 3. madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.