Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2013/10726 K.2013/12045

........

Dava, faiz alacağı istemine ilişkindir.

1- Mahkemece, davacı ... adına Av. ... ile davalı Kurum adına Av. ... arasındaki dava hakkında ......... verilen 30.12.2011 günlü ve 134/739 sayılı hükmün davalı Kurum vekilince temyiz edilmesi üzerine, Mahkeme tarafından, kabulüne karar verilen miktarın kesinlik sınırında bulunduğu gerekçesi ile temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

2- Bu kez, temyiz isteminin reddine ilişkin 11.01.2012 günlü işbu ek kararın davalı Kurum vekilince yasal süresi içinde temyiz edilmesi üzerine Tetkik Hâkimi ... tarafından dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, biriken aylıklarının geç ödenmesi nedeniyle 1000,00 TL faiz alacağının tahsiline karar verilmesini istemiş; Mahkemece, davacının faiz alacağının 4372,50 TL hesaplandığı bilirkişi raporu esas alınarak, taleple bağlı olarak 1000,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; 30.12.2011 günlü kararın davalı Kurum vekili tarafından temyizi üzerine, 11.01.2012 tarihli ek karar ile, temyize konu miktarın kesinlik sınırında kaldığından bahisle, davalı Kurum vekilinin temyiz itirazının reddine karar verilmiştir. Davalı Kurum vekili, temyiz itirazının reddine ilişkin ek kararı süresinde temyiz etmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2011 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1540,00 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. Maddesindeki atıf gözetilerek, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

./..

-2-

Somut olayda, mahkemenin hükme esas aldığı bilirkişi raporunda, davacının faiz alacağı 4372,50 TL olarak hesaplanmış olup; davacı, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 1000,00 TL faiz alacağının tahsilini istemiştir. Alacağın tamamı gözetildiğinde, davanın kesinlik sınırını aştığı belirgin olmakla, mahkemece 11.01.2012 tarihinde verilen “temyiz isteminin reddi” kararının BOZULMASINA;

2- Davalı Kurum vekilinin işin esasına ilişkin temyiz itirazları yönünden;

a- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

b- 21 Aralık 2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren karar tarihinde uygulanması gereken Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 12. maddesine göre, ”Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. Şu kadar ki asıl alacak miktarı 3.333,33 TL’ye kadar olan davalarda avukatlık ücreti, tarifenin ikinci kısmının, ikinci bölümünde, icra mahkemelerinde takip edilen davalar için öngörülen maktu ücrettir. Ancak bu ücret asıl alacağı geçemez.”

Davacının alacak isteminden kabulüne karar verilen 1000,00 TL’nin, anılan yasa maddesinde belirtilen 3333,33 TL’nin altında kaldığı, buna göre, davacı lehine, icra mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen 400,00 TL vekalet ücreti yerine, maktu 1200 TL vekalet ücretine hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

........