Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2013/11737 K.2013/14843

.....

Dava, .....sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece, kısa kararda “Davacı vekili 01.01.2001–31.12.2002 yıllarına konu talebini atiye terk ettiğinden mahkememizce bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, sair hususlarda hüküm kesinleşmiş olmakla yeniden hüküm tesisine yer olmadığına,” karar verildiği, gerekçeli kararda ise, “Davacı vekili 01.01.2001-31.12.2002 yıllarına konu talebini atiye terk ettiğinden mahkememizce bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, Sair hususlarda hüküm kesinleşmiş olmakla yeniden hüküm tesisine yer olmadığına, buna göre; (Davacının 01.05.1996-31.12.2000 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasaya tabi zorunlu tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine,)” şeklinde hüküm kurularak, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturacak şekilde hüküm kurulduğu görülmektedir.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysa son oturumda tefhim edilen kısa kararın gerekçeli karara aykırı olduğu yukarıda belirtildiği gibi zaptın ve kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Öte yandan konuyla ilgili 10.4.1992 günlü ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

./.. -2-

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

.....