KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2013/1232 E., 2013/16587 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Eylül 2013
Karar Metni
278 kelime·1 dk okuma
.......
Dava, zaman aşımı nedeniyle ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.
Mahkeme, hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar vermiştir.
Hükmün, davacı avukatı ile davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı avukatının, temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2) Davalı kurum avukatının temyizine gelince; davaya konu ödeme emirlerinin davacıya 11.01.2012 tarihinde tebliğ edilmesi, eldeki davanın ise yedi günlük hak düşürücü süre geçtikten sonra 11.06.2012 tarihinde açılması karşısında, hak düşürücü süre nedeniyle ödeme emirlerinin iptaline dair mahkeme kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.
Ancak, 1136 sayılı Avukatlık Yasasının 168. maddesine 16.06.2009 tarih 5904 sayılı Kanunun 35. maddesi ile eklenen cümlenin “...Şu kadar ki hazırlanan tarifede; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalar ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir...” hükmünü içermesi karşısında, anılan madde hükmü gözetilmeksizin davacı lehine maktu vekâlet ücreti yerine nispi vekâlet ücreti hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı görülmüştür.
./.. -2-
Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.
.....
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2013/1232, K. 2013/16587, 17 Eylül 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama