KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2013/1252 E., 2013/2276 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi
Karar Metni
298 kelime·1 dk okuma
Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.
Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, davacı Kurum ile davalı ...Emlak Turizm San. Tic. A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı ... Emlak Turizm San. Tic. AŞ. vekili ile davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2- İş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalılara bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerden oluşan Kurum zararının 506 sayılı Kanunun 26/1 ve 2’nci maddeleri kapsamında rücuan tahsiline ilişkin davada; aynı iş kazasında sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalı / davalı ... yönünden 506 sayılı Kanunun 92’nci maddesinin uygulanmış olduğu nazara alındığında ilk peşin sermaye değerinin fazla hesaplanmasına rağmen; istem ve kabule konu tutarın davalının kusuruna düşen miktarı aşmaması nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.
3- Mahkemece; hüküm altına alınan tutar itibariyle açılabilecek ek davada istenebilecek bakiye kusur karşılığı bulunduğu gibi davacı Kurum isteminin tümü de hüküm altına alındığı halde, davacı Kurumun fazlaya ilişkin isteminin reddi ile aleyhine vekâlet ücretine hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanun’un 30’uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici 3’üncü madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438’inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2013/1252, K. 2013/2276, 15 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama