KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2013/19577 E., 2014/9510 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Nisan 2014
Karar Metni
340 kelime·2 dk okuma
Davacı, aksi kurum işleminin iptalini,dava tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitini istemiştir.
Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
Mahkeme kararlarının, infaza elverişli olması, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 297’inci .maddesindeki (Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 388 ve 389’uncu maddelerinde) tanımlanan unsurları taşıması ve “iki tarafa tahmil ve bahşedilen haklar şüphe ve tereddüdü mucip olmayacak surette gayet sarih ve açık yazılması” yönündeki usül hükümlerine uygun yazılması gerekir.
06.12.2012 günlü borçlanma başvurusunun talep tarihinde olmadığı gerekçesiyle reddi üzerine iş bu davanın açıldığının anlaşılması karşısında; aksi kurum işleminin iptaline, davacının yurtdışında döneminde geçen süreleri 3201 sayılı Yasa uyarınca borçlanabileceğinin tespitine, sair istemlerin reddine karar verilmesi gerekirken, infaza elverişsiz şekilde hüküm kurulması,
Öte yandan kısmen kabulüne karar verilen davada, davalı kurum lehine vekalet ücreti verilmemesi ve yargılama giderlerinin tarafların kısmen haklı çıkmalarına rağmen haklı çıktıkları oranda paylaştırılmaması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.
./.. -2-
Ne var ki, bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı,6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2013/19577, K. 2014/9510, 29 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama