Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2013/21004 K.2013/24545

Dava, 2926 sayılı Kanun kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının ve 6111 sayılı Yasadan yararlandırılması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının dava dilekçesinde, açıkça 01.03.1995 tarihinden Kurumca tescilinin yapıldığı 01.06.2004 tarihine kadar Tarım Bağ-kur sigortalılığının tespitini talep ettiği, yargılama aşamasında, Kurumun davacıyı 01.04.1995-31.12.1995, 01.06.2003-devam şeklinde sigortalı olarak tescil ettiği, mahkemece, bu döneme yönelik talebin konusuz kaldığı gözetilmeksizin, dava dilekçesindeki talebe göre hüküm kurulduğu, bu hali ile Kurumca kabul edilen dönem yönünden davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına, Kurumca sigortalı olarak kabul edilmeyen dönem yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu davanın kısmen kabulüne karar verilerek, davacının vekalet ücreti ile sorumlu tutulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.