KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2013/21425 E., 2013/22753 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Kasım 2013
Karar Metni
337 kelime·2 dk okuma
... adına Av. ... ile davalılar SGK Başkanlığı adına Av. ..., ..., ... ve ... Ul. Nakl. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti. adlarına Av. ... arasındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 22.03.2012 günlü ve 2009/451-2012/250 sayılı hükmün, Dairemizin 05.07.2013 tarih ve 23907/15396 sayılı ilamı, davalılardan Kurum vekilinin temyiz itirazının, temyiz süresinin geçtiği gerekçesi ile reddine, davacı vekilinin temyiz itirazı yönünden ise, hükmün onanmasına karar verilmiştir. Davalılardan Kurum vekilin tarafından bu kez kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
Davalılardan Kurum vekilinin talebi üzerine yapılan inceleme sonucunda; gerekçeli karar, davalılardan Kurum vekiline 10.09.2012 tarihinde tebliğ edilmiş olup, buna göre, 13.09.2012 tarihli temyiz itirazı süresinde olduğu belirgin olmakla, davalılardan Kurum vekilinin temyiz itirazının süreden reddine; diğer temyiz edenin de davacı yerine davalılardan işveren şirket olduğuna ilişkin Dairemizin 05.07.2013 gün ve 23907/15396 sayılı kararının maddi hataya dayalı olduğu anlaşılmakla, bu yanlışlığın 6100 sayılı HMK’nın 304. maddesi uyarınca her zaman düzeltilmesinin mümkün bulunduğundan tavzih talebinin kabulü gerekir.
Bunun sonucu olarak, işin esasının incelenmesine gelince; davacının, sigortalılık süresinin tespitine ilişkin davada, davalılardan gerçek kişilerle birlikte Kurum’a da husumet yöneltip; işverenliğin gerçek kişi davalıların ortağı olduğu şirkete ait bulunduğu anlaşılınca, birleşen dava ile şirkete husumet yöneltirken, dava dilekçesine Kurum’un da yazılmış olması, dava konusunun aynı ve amacın işveren şirkete de husumet yöneltmek olduğu gözetildiğinde, Kurum yönünden tek dava açılmış olup, reddine karar verilen davada, Kurum yönünden tek vekalet ücretine hükmedilmiş olmasında bir isabetsiz bulunmadığı gözetilmelidir.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2013/21425, K. 2013/22753, 29 Kasım 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama