Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2013/22163 K.2014/18338

Dava, hisse oranında ödeme emrinin iptale istemine ilişkindir.

Mahkeme, yazılı biçimde isteği hüküm altına almıştır.

Hükmün, davacı ile davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Yerel mahkeme, davalı Kurum avukatına 03.09.2013 tarihinde tefhim edilen kararın, 5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesine göre tefhimden itibaren 8 günlük süre geçtikten sonra 12.09.2013 tarihinde temyiz edildiği gerekçesiyle HUMK’un 432. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 12.09.2013 tarihli Ek Kararla temyiz isteminin reddine karar vermiştir. Davalı Kurum avukatı, temyiz talebinin reddine dair Ek Kararı süresinde temyiz etmiştir.

6100 Sayılı HMK’nın 294/3. maddesine göre “hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur.” hükmünü, anılan yasanın 297/2. maddesi ise “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” hükmünü içermektedir.

Yerel mahkemenin tefhim ettiği kısa karar, HMK’nın 297/2. maddesindeki unsurları içerir biçimde yapılmadığından yasada öngörülen 8 günlük temyiz süresinin geçtiğinden söz edilemez.

Hâl böyle olunca, davalı Kurum avukatının hükmü süresinde temyiz ettiği anlaşıldığından yerel mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin Ek Kararının bozularak kaldırılması ve 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 432/son maddesi gereğince asıl hükmün temyizini amaçlayan temyiz itirazlarının incelenmesi gerekir.

2-a)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı Kurum avukatının temyiz itirazlarının reddi gerekir.

b)Davacının temyizine gelince; davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun 80. maddesi hükmünde, Kurumun süresi içerisinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanacağı öngörülmüştür. 6183 sayılı Kanunun 25.05.1995 tarih ve 4108 sayılı Kanunun 11. maddesi ile değişik mükerrer 35. maddesi hükmüne göre de; Kurumun, işveren tüzel

kişilerde olan prim ve diğer alacaklarının, işveren tüzel kişilerin mal varlığından kısmen veya tamamen tahsil edilememesi ya da tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması halinde, işbu Kurum alacaklarının gerçekleştiği yada ödenmesi gereken dönemde işveren şirketi borç altına sokma ve yönetme yetkisini haiz kanuni temsilciler Kuruma karşı şahsi mal varlıkları ile sorumlu tutulmuşlardır. Yine 6183 sayılı Kanunun 35/1. maddesi hükmü kapsamında; Kamu borcunun işveren şirketten tahsil imkânının kalmadığı tarih itibariyle şirket ortağı bulunanların anılan fıkrada öngörülen diğer koşulların da varlığı halinde sermaye hisseleri oranıyla sınırlı şekilde sorumlu olacakları kabul edilmiştir.

Somut olayda, kanuni temsilcilik veya şirket müdürlüğü ya da şirket yetkilisi sıfatı bulunmayan davacının 28.08.2009 tarihi itibariyle hisse satın alarak prim borçlusu limitet şirketin %30 oranında hissedarı bulunması, eldeki dava ile uyuşmazlık konusu ödeme emirlerine konu prim borcunun %30’undan sorumlu olunduğunun tespiti ile bakiye kısım yönünden anılan ödeme emirlerinin iptalinin talep edilmesi, mahkemece, istek gibi davanın kabulüne karar verilmekle birlikte, ayrıca fazla istemin reddine biçiminde hüküm tesis edilip davacı aleyhine yargılama gideri yükletilmesi yerinde görülmemiştir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.