KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2013/23287 E., 2014/19927 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Ekim 2014
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
282 kelime·1 dk okuma
Dava, alacak istemine ilişkindir.
Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.
Hükmün, davalılardan ..., ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki belgeler okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
...-) ....07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, ....07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2013 yılı için, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici .... Maddesindeki atıf gözetilerek, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1820,00 TL olarak değiştirmiştir.
Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz (kesinlik) sınırının saptanmasında alacağın tamamının gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici .... maddesindeki atıf gözetilerek, HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.
Somut olayda, davaya konu edilen alacaklar incelendiğinde, ... açısından, 1028,90 TL, ... açısından 1194,... TL, ... açısından 1617,97 TL üzerinden karar verildiğinden, bu miktarlar ayrı ayrı yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı davalılar ..., ... ve ... tarafından temyiz yoluna başvurulması mümkün değildir.
Hal böyle olunca, davalılar ..., ... ve ...'ın temyiz dilekçelerinin miktar itibarıyla kesinlik nedeniyle REDDİNE,
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2013/23287, K. 2014/19927, 17 Ekim 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama