Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2013/4229 K.2013/23286

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin tüm, davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masraflar nedeniyle uğranılan Kurum zararının 506 sayılı Yasa'nın 10. ve 26. maddesi uyarınca tahsili istemine ilişkindir.

506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluk; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10.maddeye göre sorumlu tutulması gerekir. Eldeki davada, talebe rağmen 9 ve 10. maddeleri koşullarının somut uyuşmazlıkta oluşup oluşmadığının irdelenmemiş olması isabetli değilse de bu hususun ileride açılacak ek davada gözetilmesinin mümkün bulunmasına göre, bozma nedeni yapılmamıştır.

Bununla birlikte, Mahkemece, davalı işveren şirketin 26. madde uyarınca % 70 kusur oranına isabet eden miktarla sorumlu olduğu kabul edilmiştir. Bu durumda, davalının kusur oranı kapsamında kalan talep miktarı ile sınırlı olarak Kurum zararına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde, davacı tarafça talep edilen kurum zararının kusura denk gelen kısmına hükmedilerek, eksik rücu alacağına karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. Maddesinde yer alan 1086 sayılı Kanun'un temyize dair hükümlerinin uygulanmasının

gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.