Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2013/4780 K.2013/25987

Dava, sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Dr. ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1996 yılında geçirdiği iş kazasına ilişkin olarak, davacının meslekte kazanma gücünün davalı Kurumca önce % 40 olarak belirlendiği, daha sonra itiraz üzerine Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu’nca % 0 olarak belirlendiği, yargılama sürecinde Adli Tıp Kurumu (3.) Adli Tıp İhtisas Kurulu ve Adli Tıp Genel Kurulunca sürekli iş göremezlik derecesinin "% 20" olarak belirlendiği ve raporlarda "Kişinin % 20,0 oranındaki maluliyet oranının sürekli olduğu, Hastanelerde tedavilerinin devam ettiği, iyileşme süresinin olay tarihinde itibaren 24 aya kadar uzayabileceği ve bu süre zarfında % 100 malül sayılması gerektiği"nin belirtildiği, mahkemece bu şekilde karar verildiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda; verilen bu hükmün infaza elverişli bulunmadığı anlaşıldığından, Adli Tıp Genel Kurulundan ek rapor alınarak, davacının iş kazasına bağlı olarak meslekte kazanma gücünü hangi tarih itibarıyla hangi oranda yitirdiği açıklıkla belirlenip elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.