Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2014/17947 K.2014/18910

Asıl dava, davacının maluliyeti nedeniyle sigortalı babasından 03.02.2000 tarihinden itibaren ölüm aylığı tahsisi istemine, birleşen dava ise malullük aylığı tahsisi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, tarafların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Asıl davanın yasal dayanağı 1479 sayılı Kanunun 45/c ve 56.maddeleri, birleşen davanın yasal dayanağı ise 5510 sayılı Kanunun 25 ve devamı maddeleridir.

Adlı Tıp Kurumu Genel Kurulunun 13.06.2013 tarihli raporu ile davacının %60 oranında çalışma gücü kaybının bulunduğunun ve maluliyetin başlangıç tarihinin 10.05.2010 tarihi olduğunun sabit olması, 07.09.2010 tarihine kadar herhangi bir çalışmasının bulunmaması karşısında, 5510 sayılı Kanunun 35. maddesinin 1. fıkrası gereği hak sahibi sıfatının kazanıldığı anılan rapordaki maluliyetin başlangıç tarihini takip eden ay başından sigortalı olarak çalışmaya başlanılan tarihe kadar ölüm aylığına hak kazandığının gözetilmemesi;

3-5510 sayılı Kanunun 27. maddesinin 2. fıkrası gereği, davacının malullük aylığı tahsis talep tarihinin 18.03.2011 tarihi olması ve talep tarihinin rapor tarihinden sonraki tarih olması nedeni ile anılan tarihi takip eden ay başından itibaren malullük aylığı tahsisinin gerektiği ancak anılan maddenin 3. fıkrası gereği sigortalı olarak çalışmaya başlama malullük aylığının kesilmesi sebebi olup çalışmanın sona erdiği tarihi takip eden ay başından itibaren davacının malullük aylığına hak kazandığının gözetilmemesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.