KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2014/17961 E., 2015/21884 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Aralık 2015
Karar Metni
284 kelime·1 dk okuma
... Başkanlığı adına Av. ... ile 1-) .... ve .... Ltd. Şti. 2-) ... adlarına Av. ... arasındaki dava hakkında ... 6. İş Mahkemesi’nden verilen 04.02.2014 gün ve 2009/707-2014/27 sayılı hükmün taraflar avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü : Dosya içeriğinden, aralarında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmayan davalılar vekili tarafından 11.02.2014 tarihinde mahkemeye sunulan dilekçe ile temyiz yoluna başvurulurken, her bir davalı için ayrı temyiz harcı ödenmesi gerekirken tek bir davalı yönünden harç yatırıldığı anlaşılmaktadır.
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tümü ödenir.
Temyiz harç ve giderlerinin ödenmemiş veya eksik ödenmiş olduğunun sonradan anlaşılması durumunda, hakim tarafından 7 günlük kesin süre tanınarak bu süre içerisinde ödenmesi veya eksikliğin tamamlanması, aksi takdirde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak, temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istenilmesine karşın süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.
İnceleme konusu davada yukarıda sözü edilen kanun hükmü ve içtihadı birleştirme kararına aykırı olarak, temyiz yoluna başvuran davalılar vekilince temyiz dilekçesinin verildiği sırada ve yasal temyiz süresi içerisinde gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenmemiş bulunmaktadır. Bu durumda;
a-) 434. maddede öngörülen prosedür işletildikten,
b-) Tüm davalılar yönünden başvurma ve temyiz harcının yatırılmaması durumunda, ödenen harcın hangi davalı adına olduğu belirlendikten,
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2014/17961, K. 2015/21884, 10 Aralık 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama