Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2014/18600 K.2016/1431

Dava rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili ve davalının vasisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm, davalının vasisini sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

07.09.2007 tarihinde darpedilen sigortalı için yapılan tedavi gideri ve geçici iş göremezlik ödemelerinin tahsili istemine ilişkin davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 39. maddesidir.

Dava konusu somut olayda; 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 19.07.2012 tarih ve 2011/156 esas ve 2012/156 karar sayılı kararı ile sigortalıyı tahrik altında kasten adam öldürmeye teşebbüs suçundan, sanık M.M.A.’ın hapis cezasına mahkumiyetine ilişkin kararın 1. CD'nin 27.11.2013 tarih ve ..../.... esas ve ..../.... karar sayılı ilamı ile onanarak 29.06.2005 kesinleştiği, ceza mahkemesi tarafından tahrik hükümleri uygulanarak cezadan 1/3 oranında indirim yapıldığı halde, hükmolunan tazminatta ¼ oranında indirim yapılmış olması isabetsizdir.

Ne var ki bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemesi Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1080 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.