Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2014/18741 K.2014/20209

Dava, aksine Kurum işleminin iptali ile 01.02.1981 tarihi itibariyle 420 günlük SSK’lı çalışmanın tespiti ve 31.05.2013 tarihli tahsis talebine göre yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkeme, 01.02.1981 tarihinden itibaren 420 günlük SSK sigortalılığının geçerli sayılmasına ve yaşlılık aylığı bağlanması konusunda ise tahsis talep dilekçesindeki tarihin esas alınması gerektiğine biçiminde hüküm tesis etmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı kurum avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Somut olayda; davaya konu 420 günlük sigortalılık süresinin, ...205 sicil sayılı işyerinden 01.02.1981 giriş 30.04.1982 çıkış tarihleri ile ve süresinde intikal eden dönem bordroları ile Kuruma bildirilip hizmet cetveline tescil edilmiş olmasına, daha sonraki çalışmaların da anılan tescil nedeniyle davacıya verilen ...070 sayılı sigorta sicil numarası üzerinden devam etmesine,

31.05.2013 tarihli tahsis talebinin, yukarıdaki bildirime ilişkin işe giriş bildirgesinin bulunmaması nedeniyle 15.04.1982 öncesi bildirime itibar edilmediği belirtilip, 4740 gün prim ödemesinin bulunduğu ve 5075 gün prim şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle reddedilmesine, dinlenen bordro tanıklarının fiili çalışmanın varlığını ve gerçekliğini teyit etmesine göre, 01.02.1981 tarihi itibariyle 420 günlük SSK’lı çalışmanın geçerli olduğunun tespitine dair mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, davacının tespit istemi yanında ayrıca tahsis talebinde de bulunması karşısında, 31.05.2013 tarihli tahsis talebine göre tahsis koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği irdelenmeksizin, yaşlılık aylığı bağlanması konusunda tahsis talep dilekçesindeki tarihin esas alınması gerektiğine biçiminde hüküm tesis edilmiş olması isabetsiz olup infazda tereddüt yaratacak nitelikte görülmüştür. O hâlde; davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.