Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2014/19264 K.2015/386

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir. Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanunun 79’uncu maddesidir. Bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davalar kamu düzeni ile ilgili olup, ispatı için özel bir usul öngörülmemiştir. Resmi belge veya yazılı delil esas ise de; somut bilgilere dayanması ve inandırıcı olmaları koşuluyla tanık beyanları ile de ispatı mümkündür.

Ne var ki; sigortalı, işe giriş bildirgesi ve imzasını taşıyan puantaj kayıtları, ücret ödeme bordroları ve kısmi süreli iş sözleşmeleri gibi ilgili belgeleri hile, hata veya manevi baskı altında imzaladığını ileri sürmemiş veya imzanın kendisine ait olmadığını söylememiş ise, artık söz konusu belgelerin güçlü delil olduğunun kabulü ile aksinin eşdeğer delillerle kanıtlanması gerekmektedir.

Öte yandan anılan 506 sayılı Kanunun 79'uncu maddesine 4447 sayılı Kanun ile eklenen 2’nci fıkra hükmüne göre. “Ay içinde bazı işgünlerinde çalıştırılmadığı ve ücret ödenmediği beyan edilen sigortalıların otuz günden az çalıştıklarını açıklayan bilgi ve belgelerin işverence prim bildirgelerine eklenmesi” gerekmektedir.

Davaya konu somut olayda, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; davaya ve kabule konu sürelerin bir kısmında istirahat raporları ve üzerindeki imzalar davacı tarafından inkâr edilmeyen ücretsiz izin dilekçeleri bulunduğu, söz konusu günlerin Kurumca belirlenen uygun kodlarıyla birlikte dönem bordrolarında gösterilerek davalı Kuruma bildirildiği ve üstelik bu sürelerde davacıya ücret de ödenmediği; ayrıca davacının, şahsî sicil dosyasında bulunan ve davalı işveren nezdindeki çalışmalara ara verildiğini gösteren 18.04.2002, 25.07.2002 ve 30.12.2003 tarihli işe giriş bildirgelerinin süresinde davalı Kurum kayıtlarına intikal ettiği ve üzerinde davacının

inkar edilmeyen imzasının bulunduğu anlaşılmadır. Bir kısım tanıklar da davacının “ailevi sorunları nedeniyle zaman zaman izin aldığı” ve “bir kaç defa işten çıkıp yeniden girdiği”ni beyan etmişlerdir. Bu nedenle söz konusu belgelerin aksini eşdeğerde delillerle kanıtlanması için davacıya delilleri sorulup toplanmalı, aksini gösteren eşdeğer delil bulunmadığının anlaşılması halinde davacının fiili ve gerçek çalışması bulunmayan dönemler belirlenmeli, bildirimlerle karşılaştırılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden eksik araştırmaya bağlı yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.