Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2014/20142 K.2014/23357

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan O.. G.. ile G..İnş. İth. Deri Teks. San. ve Tic. Ltd. Şti. avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi .. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 25.08.2003 tarihli iş kazasında ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan Kurum zararının tahsili istemine ilişkin olup, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 9, 10 ve 26. maddeleridir.

506 sayılı Kanunun 9. maddesi; “'işveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli-taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.

Dışişleri Bakanlığının sigortalı olarak yurtdışı göreve atanan personeli için işe giriş bildirgeleri ise, Kuruma en geç üç ay içinde gönderilir. '' hükmünü içermektedir.

Anılan Kanunun 10. maddesine göre ise 9. maddede öngörülen işe giriş bildirgesini süresinde Kuruma intikal ettirmeyen işverenler hakkında 26. maddede öngörülen sorumluluk halleri aranmaksızın, zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle

Kurum tarafından bağlanan gelir ve harcamanın işverenden tahsil edileceğini düzenlemiştir. Yani, davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 25.08.1999 tarih ve 4447 sayılı Kanunun 2. maddesiyle değiştirilen ve 08.09.1999 tarihinden itibaren yürürlüğe giren 9 ve 10. maddesi hükmüne göre rücu alacağından sorumluluğu için; işe giriş bildirgesinin sigortalının, işe başlatılmasından önce verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin kuruma verilmesinden önce meydana gelmesi gerekir.

Olay sonrası düzenlenen müfettiş raporuna göre, kazalının işyerine 19.07.2003 tarihinde işe girdiği ve işyerinden 18.08.2003 tarihinde ayrıldığı, tekrar aynı işyerine 25.08.2003 tarihinde işe başladığı, işe giriş bildirgesinin 25.08.2003 tarih ve 299367 sayı ile Kuruma verildiği, inşaat işyerinde meydana gelen 25.08.2003 tarihli iş kazası yönünden 506 sayılı Yasanın 10. maddesinin tatbikine mahal olmadığı belirtilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığı altında, 25.08.2003 günü meydana gelen iş kazası yönünden, inşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için, işe giriş bildirgesinin işe başlatıldığı gün Kuruma verilmesinin gerekmesine ve işe giriş bildirgesinin sigortalının işe başladığı gün Kuruma verilmesine göre, olayda 506 sayılı Yasanın 10. madde koşullarının oluşmadığı kabul edilerek karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilerek yapılacak araştırma ve inceleme ile hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı ile davalılardan O.. G.. ve G.. İnş. İth. Deri Teks. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.