KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2014/20987 E., 2016/6179 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Nisan 2016
Karar Metni
317 kelime·2 dk okuma
... adına Av. ... ile 1-... adına ... 2-... 3-..... 4-......ve Tic A.Ş. adına Av. ... 5.... adına Av. ... 6...adına Av. ... 7-.... adına Av. ... 8-... adına Av. ... aralarındaki dava hakkında....2014 günlü ve 2013/6 E. 2014/274 K. sayılı hükmün davalı ... dışındaki tüm taraflarca istenilmesi üzerine dosyası incelendi, gereği konulup düşünüldü:
1- Davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmaması nedeniyle hükmü temyiz eden......., .... vekillerinin nispi temyiz harcı yatırılması gerekirken maktu temyiz harcı yatırdıkları anlaşılmaktadır.
“Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.”
Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden davalılar ...,... Reklam Tanıtım ve ...i., ... tarafından temyiz dilekçesinin verildiği sırada ve yasal temyiz süresi içerisinde gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenmemiş bulunmaktadır. Böyle olunca, Mahkemece, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun anılan maddesinde öngörülen prosedür işletildikten, şayet temyiz dilekçesinin reddi yönüne gidilirse ilgili davalılara tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten, temyizin süresinde yapıldığı sonucuna varıldığı takdirde doğrudan geri gönderilmek üzere,
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2014/20987, K. 2016/6179, 21 Nisan 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama