Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2014/26301 K.2015/21891

Dava, iş kazası sonucu oluşan sürekli iş görömezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan K... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Diğer davalı S.. Y..’in, iş kazası sonrası %37,2 sürekli iş göremezlik oranı bulunduğunun davalı Kurum tarafından tespit edilmesi üzerine, bu oranın fahiş olduğunun bahisle, davalı Kurum tarafından belirlenen sürekli iş göremezlik oranının iptali ile 04.05.1998 tarihinde gerçekleşmiş iş kazasından doğan sürekli iş göremezlik oranının tespit edilmesi için iş bu dava açılmış, mahkemece diğer davalı S.. Y..’in iş gücü kayıp oranının %47,2 olarak tespitine karar verildiği anlaşılmıştır.

Somut olay incelendiğinde, davalı Kurumun sürekli iş göremezlik oranı tespitine itiraz üzerine, 28.09.2011 tarihli Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca iş kazası nedeniyle meslekte kazanma gücü kaybı oranının %37,2 olduğuna karar verildiği,

yargılama safhasında Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınan 12.02.2014 tarihli raporda ise %47,2 oranında meslekten kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağı, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu’nun 28.09.2011 tarihli kararından farklı olmasının zaman içinde parmak eklem hareketlerinin kötüleşmesinden kaynaklandığı belirtilmiş ve mahkemece bu rapor dikkate alınarak kabul kararı verilmiş ise de, diğer davalı S..

Y..’in mevcut raporlar nazarında meslekten kazanma gücünün %47,2 oranında olduğu Dairemizce uygun bulunmuş olup, davacının %37,2 meslekte kazanma gücü oranının fazla olduğundan bahisle açmış olduğu dava göz önüne alındığında, yeni meslekte kazanma gücü oranı bağlamından talebin reddedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438.maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.