Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2014/26426 K.2015/1261

Davacı, murisi eşinin 31.05.2010’a kadar davalıya ait işyerinde çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulü ile davacının murisi'ın davalı iş yerindeki çalışmalarının 31.05.2010 tarihine kadar devam ettiğinin ve toplam hizmet süresinin 408 gün , 450 gün askerlik borçlanması ve 979 gün sigortalı hizmeti olmak üzere 1837 gün olduğunun ve 5510 sayılı Yasanın 32. maddesine göre davacılara ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Hâkim; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 74. (Hukuk Muhakemeleri Kanunu 26.) maddesi olan "her iki tarafın iddia ve müdafaaları ile bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye hüküm veremez" kuralına bağlı biçimde hüküm kurmalıdır.

Dava konusu olayda; davacı, murisi eşinin 31.05.2010 tarihine kadar davalı işyerinde geçen çalışmalarının tespitini istemiş olup, mahkemece, davacının ölüm aylığı bağlanmasına ilişkin herhangi bir talep olmaksızın, talebi aşacak şekilde ölüm aylığı bağlanmasına karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Mahkemelerce verilen hükümlerin Hukuk Muhakemeleri Yasasının 294 ve 297. maddelerinde tanımlanan unsurları taşıması ve “…taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi…” yönündeki hükümlerinin kararın yazımında dikkate alınması gerekli olup, Mahkemece, davacının hizmet tespitini istediği sürenin başlangıcının 01.02.2010, bitişinin ise 31.05.2010

tarihi olduğu belirlenebilir iken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde, hükümde kabulüne karar verilen hizmet süresinin başlangıcına yer verilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONU Ç