KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2015/16496 E., 2015/17452 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Ekim 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
406 kelime·2 dk okuma
Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.
Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne verilmiştir.
Hükmün, davacı ve davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı işveren vekilinin tüm, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2- Davacının temyiz itirazları ile, davalı Kurumun red kapsamı dışında kalan temyiz itirazları bakımından ise,
Davacı, davalı üniversitede 17.11.2007- 17.11.2008 ve 17.11.2010-28.02.2012 tarihleri arasında dönemlerde ders saati ücreti karşılığında çalıştığını belirterek, eksik sürelerinin tespitini talep etmiş, Mahkemece davacının çalıştığı ders saatlerine tekabül eden çalışma gün sayısı belirlenerek hüküm altına alınmış olup, davacı talebine göre kararın kısmen değil tam kabul niteliği taşımasına rağmen, hükümde davanın kısmen kabul edildiğinin belirtilmiş olması,
dava dilekçesinde sigorta primine esas kazanç (ücret) tutarı konusunda bir talep olmamasına ve Mahkemece, dosyaya yansıyan ücretlerin doğru şekilde sigorta primine esas kazanç tutarı olarak tespit edilmiş olmasına rağmen hükmün “1-b” bendinde “prime esas ücrete ilişkin fazla talebin reddine” karar verilmesi, istem aynen hüküm altına alınmış olmasına rağmen, vekille temsil edilen davalılar lehine vekalet ücretine, kabul ve ret oranına göre yargılama giderine hükmedilmesi,
ayrıca 5502 sayılı Kanunun 36. maddesine göre, Kurumun harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin, yargılama masrafına dahil edilmek suretiyle davalı Kurumun harçtan sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2015/16496, K. 2015/17452, 22 Ekim 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama