Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2015/17340 K.2018/37

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün ve temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesi gereğince, iş mahkemesinin nihai kararları, yüze karşı verildiğinde tefhim, yoklukta verildiği takdirde tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz edilebilmektedir. Kararı temyiz eden davalı Kurum vekili temyiz dilekçesini yasal süresi içinde vermemiştir. “Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır....”

Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak ek kararı temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinin, yasal temyiz süresi içerisinde verilmediği anlaşılmaktadır.

Gerekçeli kararın davalı Kurum vekiline 03.04.2015 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilince 06.04.2015 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği, Mahkemece 14.04.2015 tarihli ek kararla ise, 26.03.2015 tarihinde karar verildiği, davalı Kurum vekilince 06.04.2015 tarihli temyiz dilekçesine kadar herhangi bir süre tutum dilekçesi vermediği gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu kararın da davalı Kurum vekiline 24.04.2015 tarihinde tebliğ edildiği, kararın davalı vekilince 30.07.2015 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşılmıştır.