Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2015/18428 K.2015/19443

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tüm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

11.10.2002 tarihli iş kazası nedeniyle sigortalıya bağlanan 47.030,39 TL ilk peşin değerli gelir ile 570,02 TL geçici iş göremezlik ödemesinden oluşan sosyal sigorta yardımlarının 506 sayılı Yasa'nın 10. ve 26. maddeleri uyarınca davalı işveren M.. D.. ile üçüncü kişi ustabaşı H.. A..'dan rücûan tahsili istemine ilişkin olan davada; 506 sayılı Yasa'nın 26.maddesi uyarınca her iki davalının %80 kusur karşılığından müteselsilen, aynı Yasa'nın 10. maddesi uyarınca fark %10 kusur karşılığından ise davalı işverenin tek başına sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken; gelirin tamamının, masrafın ise yarısının her iki davalıdan tahsiline karar verilmesi usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.