Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2015/2204 K.2015/20945

Dava, aksine K... işleminin iptali ile malûllük aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne; Davacı A.. G..'ün çalışma gücünü en az %60 oranında yitirdiğinin ve davacıya malûllük aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

Hükmün, davalı k.... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Malûllük aylığı bağlanması için 25.10,2010 tarihinde ilk kez talepte bulunan davacının talebi, Kurumca davacının çalışma gücü kaybının en az %60'ını kaybetmediği gerekçeleri ile reddedildiği, yargılama sürecinde aldırılan 16.10.2014 tarihli Adli Tıp Genel Kurul raporu kapsamında davacının maluliyet halinin başlangıcının 08.10.2013 tarihi olduğunun belirlendiği anlaşılmakla birlikte, Mahkemece, malûliyet aylığının başlangıcına dair herhangi bir karar verilmeksizin, aylığa hak kazandığının tespitine, karar verilmiştir.

Davanın yasa dayanağı olan 01.10.2008 tarihinde yürülüğe giren 5510 sayılı Kanunun “Malûllük Aylığının Hesaplanması, Başlangıcı, Kesilmesi ve Yeniden Bağlanması” başlıklı 27. maddesinin ikinci fıkrasında da benzer hükme yer verilmiş olup, "…a)Malûl sayılmasına esas tutulan rapor tarihi yazılı istek tarihinden önce ise yazılı istek tarihini, b)Malûl sayılmasına esas tutulan rapor tarihi, yazılı istek tarihinden sonra ise rapor tarihini,... takip eden aybaşından itibaren başlar." hükmü mevcuttur.

Davacının Adli Tıp Genel Kurulu raporunda belirtildiği üzere malûliyet başlangıcının 08.10.2013 tarihi olduğunun anlaşılmasına göre, 5510 sayılı Kanunun 27. maddesinin ikinci fıkrası gereğince davacının tahsis talebinin 15.04.2010 olmasına göre rapor tarihini takip eden aybaşından itibaren aylık ağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanunun 30’uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen geçici 3’üncü madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun 438’inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.