KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2015/22909 E., 2016/3817 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Mart 2016
Karar Metni
326 kelime·2 dk okuma
...Başkanlığı adına Av. ... ile 1-... adına Av. ... 2-... aralarındaki dava hakkında ..... İş Mahkemesi'nden verilen 03.09.2014 günlü ve 2013/...-2014/.. sayılı hükmün temyizen incelenmesi, davacı vekili ve davalı ... tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
1) Davacı Kuruma müzekkere yazılarak aylığın ilk peşin sermaye değeri hesaplanırken hak sahiplerinin ölüm tarihindeki mi, aylık bağlanma tarihindeki mi yaşlarının esas alındığının ve dava dosyasında hangi tarihe göre hesaplama yapıldığının sorularak, cevabi yazının dosyaya eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar verilmişse de, geri çevirme sonrası dosyaya eklenen belgelerin dosyamızla ilgisi olmadığı anlaşıldığından, vefat eden sigortalı H... D...'in hak sahiplerine (İ.., Ö.., S.., N..) ilişkin cevabi yazının eklenmesine,
2)Dosya içeriğinden, davalı ...'ın da temyiz talebinin bulunduğu, ancak temyiz dilekçesinin harcının nisbi harç yerine maktu harç yatırılmak suretiyle eksik ödendiği anlaşılmaktadır.
01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi uyarınca1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir.
Temyiz harç ve giderlerinin ödenmemiş veya eksik ödenmiş olduğunun sonradan anlaşılması durumunda, karar veren hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde ödenmesi veya eksikliğin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak, temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2015/22909, K. 2016/3817, 22 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama