Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2015/5249 K.2015/11525

... adına Av. ... ile 1- ...adına Av. ...; 2- .... arasındaki dava hakkında ... 7. İş Mahkemesinden verilen 21.11.2013 günlü ve 2012/156-2013/768 sayılı hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1-7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 35/4'üncü maddesinde” (Ek : 6/6/1985 - 3220/12 md.; Değişik fıkra: 11/1/2011-6099/9 md.) Daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişiler bakımından resmî kayıtlardaki adresleri esas alınır ve bu madde hükümleri uygulanır.’’ düzenlenmiş olup, davalılardan ....'ye gıyabi hükmün, Ticaret Sicilinden bildirilen adrese değil, ilanen tebliğ edilmeye çalışıldığı anlaşılmaktadır.

Belirtilen nedenle, davalı anonim şirketin bağlı bulunduğu Ticaret Sicil Memurluğundan bildirilen adresine, yetkili mümessillerinin isim ve adresleri de sorularak, anılan Kanunun 12., 13. ve 35'inci maddeleri hükümleri gözetilerek gıyabi hüküm yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten;

2-Hükmün tefhimi, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3'üncü maddesi uyarınca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 489'uncu maddesinin yollamada bulunduğu, aynı Kanunun 388'inci maddesindeki unsurları içerir biçimde yapılmadığı gibi davacıya gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşıldığından, Anayasa Mahkemesi'nin 2012/1034 bireysel başvuru numaralı talep konusunda verdiği, 10 Mayıs 2014 tarihli ve 28996 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 20.03.2014 tarihli kararında yer alan “...başvurucuya ilk derece mahkemesi kararının gerekçesini bilerek ve bu gerekçeye karşı iddialarını sunacak şekilde temyiz başvurusu yapma imkânı verilmesinde hukuki yarar bulunduğu...” şeklindeki gerekçe de dikkate alınmak suretiyle;