Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2015/5617 K.2015/18594

Dava, malullük aylığı bağlanması istemine ilişkindir..

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İncelenen dava dosyasında, davacı 01.10.2010 tarihli tahsisi talebi ile %60’ın üzerinde maluliyetinin bulunması nedeniyle maluliyet aylığı bağlanmasını talep etmiş, davalı kurum, çalışma gücünün en az %60 ını kaybetmemesi nedeniyle talebi reddetmiş, mahkemece en son Adli Tıp Genel Kurulundan alınan raporda davacının beden çalışma gücünün en az %60 ını kaybetmiş olduğu ve malul sayılması gerektiğinin belirtilmesi üzerine, davanın kabulü ile davacının iş göremezlik derecesinin %60 olduğuna karar verildiği anlaşılmıştır.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 26 ve 27. maddelerinde maluliyet aylığı bağlanma şartları ile ne zamandan itibaren bağlanabileceğine ilişkin hükümler yer almıştır. Davacının çalışma gücünün en az %60 ını kaybetmiş olduğu hususu dosya kapsamına göre kanıtlanmış ise de; davacıya aylık bağlanması açısından maluliyet başlangıç tarihi ilgili maddeler kapsamında tespit edilmesi gerektiğinden, mahkemece davacının maluliyet başlangıç tarihinin tespit edilmesi ve buna göre tahsis şartlarının irdelenmesi gereklidir.

Öte yandan mahkemece kabul kararı verilmesine rağmen, davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmemesi de yerinde görülmemiştir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.