KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2015/7125 E., 2015/11374 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Haziran 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
685 kelime·3 dk okuma
Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.
Mahkemece, bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün tarafların avukatları tarafından temyizi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir, geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi gideri nedeniyle uğranılan Kurum zararının 5510 sayılı Yasanın 21. maddesine göre davalılardan teselsülen tahsiline ilişkindir.
Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı şirket % 55, davalı ... % 5, sigortalı % 40 oranında kusurlu bulunmuş, bağlanan gelir ve diğer masraflar yönünden toplam % 60 kusura isabet eden tutarla, davalıların teselsülen sorumlu oldukları anlaşılmıştır.
Dava, teselsüle ve kusur sorumluluğuna dayalı olarak açıldığı, davalılar % 60 kusur oranına isabet eden tutarla sorumlu oldukları halde, hükmün gerekçesinde; davalı işverenin teselsüle dayalı olarak sorumlu olduğu % 60 kusura, sigortalının kusurunun yarısı ilave edilerek % 80 oranına isabet eden oranla sorumlu olduğunun belirlenmiş olması, hüküm fıkrasında, tedavi gideri ve geçici iş göremezlik ödemeleri yönünden davalı ...'nun sorumluluğuna karar verilmemesi isabetsizdir.
Buna göre; davalıların tedavi gideri ve geçici iş göremezlik ödemeleri yönünden % 60 isabet eden 6.531,09 TL ile, gelir yönünden, davalı şirket ve 3. kişi konumundaki davalı ... 6.249,59 TL'sinden teselsülen, bakiyesi olan 6.249,59 TL sinden davalı şirketin tek başına sorumlu olduğunun gözetilmemesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.
Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2015/7125, K. 2015/11374, 9 Haziran 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama