KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2016/11257 E., 2019/1636 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Şubat 2019
Karar Metni
333 kelime·2 dk okuma
Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. ... ile 1- ... adına Av. ... 2- .... Sigorta A.Ş. adına Av. ... 3- ... adına Av. ... 4- ..., İhbar Olunan; ... adına Av. ... aralarındaki dava hakkında .... İş Mahkemesi'nden verilen 10.12.2015 günlü ve 2015/353-2015/114 sayılı hükmün, davacı Kurum ile davalılardan ..., ..., ... ve ihbar olunan ... avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü; Temyiz yoluna başvuran her bir davalı için; hükmolunan miktarın tamamı üzerinden hesaplanan karar ve ilam harcının 1/4 karşılığı olarak hesaplanan nispi temyiz harç miktarının ayrı ayrı eksik yatırıldığı anlaşılmaktadır.
01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi uyarınca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir.
Temyiz harç ve giderlerinin ödenmemiş veya eksik ödenmiş olduğunun sonradan anlaşılması durumunda, karar veren hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde ödenmesi veya eksikliğin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak, temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.
Ayrı ayrı temyiz ve temyiz başvuru harcı ve temyiz masraflarının süresinde ödenmesi durumunda, temyiz incelemesi için dosya dairemize gönderilmeli; ödenmemesi durumunda ise, daha önce ödenmiş olan harcın hangi davalılar yönünden ödendiği sorularak, diğer davalı/davalılar yönünden, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi gereğince temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerekir.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2016/11257, K. 2019/1636, 26 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama