KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2016/16745 E., 2019/3880 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Nisan 2019
Karar Metni
307 kelime·2 dk okuma
... adına Av. ... ile 1-Bayraktar Denizcilik ve Tic. A.Ş. ile 2- ... adlarına Av. ... aralarındaki rücuan alacak istemli dava hakkında ... İş Mahkemesi tarafından verilen 01.07.2016 günlü ve ... E. - 2016/234 K. sayılı hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü. Dosyanın tetkikinde, davalılar 1-Bayraktar Denizcilik ve Tic.
A.Ş. ile 2- ... adlarına avukatlarının eksik temyiz karar harcı ve temyiz başvuru harcı yatırdığı anlaşılmaktadır. Kararı temyiz eden ve ortak avukatla temsil edilen davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmadığından, kararı temyiz eden her bir davalı adına ayrı ayrı temyiz yoluna başvurma harcı ve nispi karar temyiz harcının yatırılması gerekirken, tek bir temyiz yoluna başvurma harcı ve nispi harç yerine de maktu temyiz karar harcı yatırıldığı görülmüştür.
Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir.
Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması hâlinde, karar veren Hâkim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi hâlde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği hâlde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.
Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden davalılar avukatı tarafından temyiz dilekçesinin verildiği sırada ve yasal temyiz süresi içerisinde gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenmemiş bulunmaktadır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2016/16745, K. 2019/3880, 25 Nisan 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama