KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2016/17391 E., 2017/136 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Ocak 2017
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
359 kelime·2 dk okuma
Dava, genel sağlık sigortası prim tahakkukuna yönelik Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.
Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum avukatının, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297’nci maddesinde; “...taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” hükmüne yer verilmiştir. Hükümlerin çelişkiden uzak ve infaza elverişli olması, gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gerekir.
Eldeki davada, uyuşmazlık konusunun davacı hakkında davalı Kurumca 21.02.2012-01.07.2012 tarihleri arasında yapılan gelir testi nedeniyle ve bu döneme yönelik prim tahakkuku işleminin iptaline dair olmasına rağmen mahkemece uyuşmazlık konusu olmayan ve aslen davalı kurumca prime tabi tutulmaması nedeniyle iptalinde hukuki yarar bulunmayan 02.07.2012-27.07.2012 tarihleri arasındaki dönem bakımından da irdeleme yapılması ile bu dönem hakkında yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.
Ne var ki; bu hususların düzeltilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinde yer alan, 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme uyarınca) Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2016/17391, K. 2017/136, 17 Ocak 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama