KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2016/17826 E., 2016/15102 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Aralık 2016
Karar Metni
310 kelime·2 dk okuma
Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. ... ile 1-... Otelcilik İnş. Tur. İşl. A.Ş adına Av. ..., 2-... Müh. Dan. Hizm. Ltd. Şti. arasındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 20.05.2016 günlü ve 2015/100 E - 2016/752 K sayılı hükmün, davacı Sosyal Güvenlik Kurumu ile davalılardan ... Otelcilik İnş. Tur. İşl. A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü. Kararı temyiz eden davalı ...
Otelcilik İnş. Tur. İşl. A.Ş. vekilince nispi temyiz harcı yatırması gerekirken, maktu harç yatırmak suretiyle eksik temyiz harcı yatırıldığı anlaşılmaktadır.
“Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir.
Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir.
Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.” Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden davalı ... Otelcilik İnş. Tur. İşl. A.Ş. vekili tarafından temyiz dilekçesinin verildiği sırada ve yasal temyiz süresi içerisinde gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenmemiş bulunmaktadır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2016/17826, K. 2016/15102, 15 Aralık 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama