Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2016/237 K.2017/4439

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamından sonra, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava dışı ...Turizm A.Ş.’nin davalı Kuruma olan ve 2005/3 aydan 2006/12. aylar arasındaki prim borçları nedeniyle davalı kurumca davacı adına takip yapıldığı anlaşılan davacının kuruma karşı borçlu olmadığının tespiti ile ödeme emirlerinin iptali için eldeki davayı açtığı anlaşılmakta olup, davanın yasal dayanağı ödeme emrinin dönemlerine göre 506 sayılı Kanunun 80. maddesidir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 80/11. maddesinde, “Sigorta primlerini haklı sebepleri olmaksızın, birinci fıkrada belirtilen süre içerisinde tahakkuk ve tediye etmeyen kamu kurum ve kuruluşların tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri mesul muhasip, sayman ile tüzelkişiliği haiz diğer işverenlerin üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri kuruma karşı, işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludurlar” hükmü öngörülmüştür. Anılan madde hükmüne göre, tüzel kişiliği haiz özel kuruluşta görev yapan kişinin primlerin ödenmesinden işverenle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olabilmesi için, primlerin tahakkuk ve ödenmesinde yetkili, üst düzey yöneticisi olması zorunludur.

Yerleşmiş Yargıtay uygulamaları ile öğretide kabul edildiği üzere "üst düzey yönetici" kavramından anlaşılan şirketin mali ve idari konularında tek başına emir ve tasarruf yetkisine sahip özel şekilde kendisine yetki verilen kişidir. Türk Ticaret Kanunu'nun 317. maddesine göre anonim şirketlerde şirketi yönetmek ve temsil etmek yönetim kuruluna aittir. Anonim şirkette primlerin ödenmesinde müteselsilen sorumlu üst yönetici ve yetkiliden söz edebilmek için primlerin tahakkuk ve ödenmesinde yetkili üst düzey yönetici olması, yönetim kurulu başkanı, başkan

yardımcısı gibi ünvan taşıması veya temsil ve ilzam yetkisine sahip yönetim kurulu üyesi olması gerekir. Bunun dışında kalan ve şirketin idare veya mali işlerinde doğrudan söz sahibi veya yetkili olmayan kişilerin işveren ile birlikte müşterek sorumluluğu düşünülemez.

Eldeki davada ise, Mahkemece karar gerekçesinde davacının zaten daha önceden ayrı bir dava açtığı ve dönemlerinin 2000 yılından 2002 yılları arasına ait olduğu anlaşılan başka bir ödeme emrinin dava konusu edildiği anlaşılmakla birlikte kısa kararda belirtilen 18.12.2012 tarihli ödeme emrinin, konusunu 2005/3. aydan 2006/12. aylar arasındaki prim borçlarının oluşturduğu belirgin olup, öncelikle dava konusu ödeme emrinin sayısı ve tarihi itibari ile belirlenmesi gereklidir.

Diğer taraftan, davacının A.Ş. Yönetim Kurulu üyesi olup olmadığı ile temsil ve ilzam yetkisinin bulunup bulunmadığı hususu da ticaret sicili kayıtlarından araştırılmalı, bu kapsamda davacının üst düzey yönetici sıfatını taşıyıp taşımadığı hususunun irdelenmesi ile davaya konu edilen ödeme emri bakımından yapılacak değerlendirme ile sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.