Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2016/8275 K.2019/1992

Dava, davacının eksik hesaplanan yaşlılık aylığı miktarının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, bozmaya uyularak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hükmün davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Eldeki davada mahkemece verilen 11.06.2013 tarihli karar, Dairemizin 10.02.2014 günlü ve 2013/19636 Esas, 2014/2112 K. Sayılı ilamı ile, “… öncelikle, davacıya bağlanan aylıkta esas alınan tüm veriler Kurumdan celp edilerek, 1992/2607 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile belirlenen aylık bağlama oranlarının anılan kararın yürürlük tarihinden itibaren davacının aylık tespitinde esas alınıp alınmadığı ve bu kapsamda yıllar itibariyle davacının aylık bağlama oranları ve davacıya ödenen yaşlılık aylığı tutarları Kurumdan sorularak,

yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda alanında uzman bilirkişi ya da bilirkişi heyetinden, aylık bağlama tarihinde yürürlükte bulunan yasal mevzuat gereği, aylık bağlama oranlarını belirten, başlangıçtaki aylık tutarını tespit eden, Kurumca bağlanan aylıkla karşılaştırılarak, fark bulunması halinde gerekçeli ve ayrıntılı olarak sebebini açıklayan rapor alınıp irdelenerek, varılacak sonuca göre karar verilmesi gereğine” işaret edilmiştir.

Mahkemece bozma sonrasında aldırılan rapor esas alınarak yazılı şekilde karar verildiği anlaşılmakta ise de; 22.06.2015 havale tarihli bilirkişi raporunun davacı hakkında yapılan kurum işlemlerini denetler şekilde, denetime ve karar verilmesine elverişli olduğu dikkate alınarak, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabule dair karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.