KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2016/9044 E., 2017/703 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Şubat 2017
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
393 kelime·2 dk okuma
Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.
Mahkemece, bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, davacı Kurum ile davalılardan .... Tic. Ltd. Şti. avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacı avukatının tüm, davalı ...San. Tic. Ltd. Şti. avukatının aşağıda belirtilen temyiz itirazları dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,
2-Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir ve geçici iş göremezlik ödemeleri ile tedavi gideri nedeniyle uğranılan Kurum zararının 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesi uyarınca davalılardan teselsüle dayalı olarak tahsili istemine ilişkin olup, davalıların toplam % 70 oranında, sigortalının % 30 oranında kusurlu olduğu kabul edilmiştir.
Sigortalıya iş kazası sonucu 01.05.2003 tarihi itibariyle bağlanan gelirin sigortalının 06.02.2011 tarihinde ölümü nedeniyle kesildiği, böylece Kurum alacağı fiili ödemeye dönüştüğünden, ilk peşin sermaye değeri ile fiili ödeme tutarının karşılaştırılması sonucu düşük olan tutarın kusur karşılığına hükmedilmesi gerekirken, kıyaslama yapılmaksızın yüksek olan peşin değer üzerinden kurum zararının belirlenmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.
Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, hükmü temyiz etmeyen davalı yönünden Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumu gözetilerek, 6100 sayılı Hukuk Muhakemesi Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2016/9044, K. 2017/703, 7 Şubat 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama