Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2017/3376 K.2017/5524

Dava, yersiz ödenen emekli ikramiyesinin iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalının ... İlçe Jandarma Komutanlığı emrinde geçici köy korucusu olarak görev yapmakta iken 24.9.1999 ilişiğinin kesildiğini, istifa nedeniyle ayrıldığının bildirildiğini bu nedenle hizmetinin karşılığı 8.113,42TL tazminat (emekli ikramiyesi) ödendiğini, daha sonra istifa değil disiplin nedeniyle uzaklaştırıldığının tespit edildiğini, emekli ikramiyesinin iadesinin talep edildiği Mahkemece, yapılan yargılamada davacı hakkında yürütülen ve sonuçlanan bir disiplin soruşturması bulunmadığına dair bilgi ve belge bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 1. maddesine göre mahkemelerin görevi, ancak kanunla düzenlenir. Göreve ilişkin kurallar, kamu düzenindendir. Anılan Kanunun 114/1-c maddesi gereğince mahkemenin görevli olması dava şartı olup, 115. maddesine göre Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler.

5510 sayılı Kanunun 101. maddesine göre, “Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıklar iş mahkemelerinde görülür.” aynı şekilde 506 sayılı Kanunun 134.maddesinde ise, “Bu kanunun uygulanmasından doğan uzlaşmazlıklar, yetkili iş mahkemelerinde ve davalara bakmakla görevli mahkemelerde görülür.” denilmektedir.

Dosya kapsamından, uyuşmazlığın, 5434 sayılı yasa kapsamında emekli aylığı bağlanan davalıya ödenen emekli ikramiyesinin tahsiline ilişkin olduğu, davanın özü itibariyle sebepsiz zenginleşme hükümlerine ilişkin olup, 506 ve 5510 sayılı Kanunun uygulama yeri bulunmadığı gibi, uyuşmazlığın 5510 sayılı Kanunun uygulanmasından kaynaklandığını ortaya koyacak yasada başka bir hüküm de mevcut değildir. Aksine, sebepsiz zenginleşme hükümlerinden kaynaklanan bu davanın yasal dayanağı Borçlar Kanununun maddeleri olduğu ve sebepsiz zenginleşmeye ilişkin Borçlar Kanunu hükümlerini ilgilendirdiğinden, hukuki ve kanuni değerlendirilmeyi yapacak olan Mahkemenin genel görevli asliye hukuk mahkemeleri olduğunun kabulü zorunludur.

Mahkemece, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.