KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2017/4036 E., 2018/1691 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Mart 2018
Karar Metni
326 kelime·2 dk okuma
... adına Av. ... ile 1- ... İnş. San. Tur. Mad. ve Tic. A.Ş. adına Av. ... 2- ... Elektromekanik Sistemler San. ve Tic. Ltd. Şti. 3- ... Asansör San. ve Tic. A.Ş. adlarına Av. ... aralarındaki dava hakkında ... . İş Mahkemesi sıfatiyle verilen 26.12.2014 günlü ve 2013/1955-2014/2767 sayılı hükmün, temyizen incelenmesi taraflar avukatları tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü;
Kararı temyiz eden davalı ... Elektrik Sis. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından, başvurma ve nispi temyiz harcının yatırılması gerekirken, başvuru ve maktu harç yatırılması nedeniyle harcın eksik yatırıldığı anlaşılmaktadır.
“Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.”
Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden davalı ... Elektrik Sis. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz dilekçesinin verildiği sırada ve yasal temyiz süresi içerisinde hükmü temyiz eden davalı ... Elektrik Sis. San. ve Tic. Ltd. Şti. adına gerekli harç ve giderler ödenmemiş bulunmaktadır. Böyle olunca da;
(a) Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun anılan maddesinde öngörülen prosedür işletildikten,
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2017/4036, K. 2018/1691, 5 Mart 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama