KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2018/7323 E., 2019/718 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Şubat 2019
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
346 kelime·2 dk okuma
Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.
Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın davalı ... yönünden reddine, davalılar ....Elek. Otom. Tem. İnş. Taah. Tic. San. A.Ş., ..., ... ve birleşen dava davalısı ... aleyhine açtığı davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 26. maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve Esas: 2003/10, Karar: 2006/106 sayılı kararı ile 26. maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptaline karar verilmiş olması nedeniyle; ilk peşin değerli gelirin, tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerekmektedir.
Eldeki davada ise, Anayasa Mahkemesinin yukarıda anılan kararına aykırı şekilde peşin sermayeli değerin ilk satırı yerine artışlı tutarların dikkate alınması ile yazılı şekilde karar verilmesi, bozma nedenidir.
Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, kararı temyiz etmeyen davalılar ... Elek. Otom. Tem. İnş. Taah. Tic. San. A.Ş., ..., ... yönünden Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış haklar da gözetilerek, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi gereği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2018/7323, K. 2019/718, 5 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama