Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2019/2614 K.2019/4720

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalılar vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) 6100 sayılı HMK'nun 26. maddesinde hükme bağlanan ve uygulamada “taleple bağlılık” kuralı olarak bilinen ilke uyarınca yasaların öngördüğü ayrık durumlar hariç hakim her iki tarafın iddia ve savunması ile bağlıdır. Ondan fazlasına veya başka bir şeye hüküm veremez.

Eldeki davada, Davacının 10.08.1980 - 10.09.2005 tarihleri arasında her yıl Ocak ayı başından Mart ayı sonuna. Ağustos ayı başından Aralık ayı sonuna kadar kesintisiz çalıştığının tespiti talep edilmesine rağmen, mahkemece talep aşılarak, süre sonunun 31.12.2005 kabul edildiği ve karara esas bilirkişi raporundaki 10.09.2005-31.12.2005 döneminde Kuruma bildirilmeyen çalışma süresinin 110 gün olduğu yönündeki tespite itibar edildiği anlaşılmıştır.

Ancak kararın gerekçesinde "tanıkların ağırlıklı beyanları nazara alındığında çalışmanın her yıl davacının çalışmasının bildirildiği Eylül ayı başından Aralık ayı sonuna kadar sürdüğü" tespiti ile davacının anılan dönemde hizmet cetvelinde işe girişinin 10.09.2005 olup aynı gün işten çıkışının kuruma bildirildiği görülmüş olup, anılan dönemde Kuruma bildirilen 1 gününde tenzili ile sadece 9 gün çalışmanın, dolayısıyla dava konusu tüm dönem yönünden 871 gün çalışma süresinin tespitinin mümkün olduğu dikkate alınmaksızın;

taleple bağlılık kuralına aykırı olarak davacının 01/10/1993 ve 31/12/2005 tarihleri arasında davalı ...'a ait 34926 sicil sayılı işyerinde, bildirilmemiş 972 günlük çalışma süresinin bulunduğunun tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.